میخائیل گورباچف، آخرین رهبر اتحاد جماهیر شوروی، در برابر ورنر هرتسوک، فیلم‌ساز برجسته، می‌نشیند تا درباره دستاوردهای متعدد خود گفتگو کند. موضوعات این گفتگو شامل مذاکرات کاهش تسلیحات هسته‌ای، اتحاد مجدد آلمان و فروپاشی کشورش است.

هنگامی که نیروهای متفقین در سال‌های ۱۹۴۴-۱۹۴۵ اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها را آزاد کردند، یافته‌های هولناک آن‌ها توسط فیلم‌برداران ارتش و بخش‌های خبری ثبت شد و برای نخستین بار عمق وحشت آنچه رخ داده بود را آشکار ساخت. سیدنی برنشتاین از وزارت اطلاعات بریتانیا (که بعدها بنیان‌گذار تلویزیون گرانادا شد) با استفاده از تصاویر بریتانیایی، شوروی و آمریکایی، قصد داشت مستندی بسازد که شواهد ماندگار و غیرقابل‌انکاری از جنایات ناگفتنی نازی‌ها ارائه دهد. او گروهی از استعدادهای برجسته بریتانیایی از جمله تدوین‌گر استوارت مک‌آلیستر، نویسنده و وزیر آینده کابینه ریچارد کراسمن و دوستش آلفرد هیچکاک را به عنوان مشاور هنری به کار گرفت. با این حال، با وجود حمایت‌های اولیه دولت‌های بریتانیا و ایالات متحده، فیلم بایگانی شد و تنها اکنون، پس از ۷۰ سال، توسط موزه‌های جنگ امپراتوری بازسازی و با عنوان اصلی خود یعنی «بررسی واقعی اردوگاه‌های کار اجباری آلمان» تکمیل شده است.